Mijn vader als soldaat
Over de 4 eerste oorlogsdagen van mijn vader "Henk Rugenbrink" op de Grebbeberg in Mei 1940 en de gevolgen.




































Verslagen

Kap. Schuman

Lt. Storms

Korp.  v. Duijnen

Korp. Bolk

Sld. Oude Nijhuis

Mijn Vader

Na de strijd

Terwijl mijn vader in het ziekenhuis te Arnhem lag, verkeerde mijn moeder in het ongewisse hoe het met haar man was. Leefde hij nog? Waar was hij? Tegen het einde van de maand Mei kwam aan deze spanning een einde door een brief van het Nederlandsche Roode Kruis. (zie brief) Hoelang hij in het ziekenhuis in Arnhem verbleven heeft is mij onbekend. Uiteindelijk kwam hij in het militair hospitaal te Arnhem. Op 31 Augustus 1940 werd hij overgebracht naar het militair hospitaal in Utrecht. (zie foto's in het hospitaal) Op 4 Februari 1941 ging mijn vader naar het militair herstellingsoord "De Kareol" in Aerdenhout. Daarvandaan stuurde hij een ansichtkaart naar een oudere zus van mij. (zie ansichtkaart) Met het been van mijn vader is het nooit meer goed gekomen. Hij bleef erg veel pijn houden. Na de oorlog kocht hij een oude legermotor, een Indian, wat zijn grote hobby werd. (zie foto Indian) Aan de linkerkant van de motor werd het een en ander aangepast om met een stijf been toch te kunnen motorrijden. Bij de Bond voor Militaire Oorlogsslachtoffers werd hij penningmeester. De pijnen aan zijn been maar ook zijn heup, door het alsmaar slepen met zijn been, werden steeds heviger. In de eerste helft van October 1952 bezocht hij een medisch specialist. Deze kon hem geen verbeteringen in het vooruitzicht stellen. Een paar dagen later heeft hij zich van het leven beroofd doormiddel van gasverstikking. Daar ben ik 40 jaar later bij toeval achtergekomen. De familie had dit al die tijd voor mij geheim weten te houden. (zie overlijdensbericht) In Mei 2005 ben ik terplaatse gaan kijken en heb enkele foto's genomen. Sporen van de gebeurtenissen waren niet meer te vinden. De boomgaard achter de boerderij van van Dolderen is inmiddels verdwenen. De boerderij zelf is vervangen door een nieuwe boerderij op vrijwel dezelfde plaats. Klik hier voor deze foto's. Wel vertelde de huidige boer, dat hij na het ploegen aan de hand van verkleuringen in de grond, de plaats van de stellingen kon herkennen. Indien U de volledige verslagen van enkele betrokkenen wilt inzien, klik dan op hun naam onder verslagen. In het in Maart 2005 uitgekomen boek "Ik had mijn roode-kruisband afgedaan" van prof. Herman Amersfoort, wordt op de bladzijden 146 en 147 het voorval met mijn vader aangehaald als voorbeeld van een militair die het oorlogsrecht schond. Na overgave zou mijn vader, door het pakken van een pistool, de wapens opnieuw hebben opgepakt. Echter heb ik nergens kunnen vinden dat de sectie zich in zijn geheel had overgegeven. De stellingen werden overrompeld, diverse soldaten gaven zich over terwijl anderen nog verzet boden of trachtten te vluchten. Op dat moment moet het een chaos zijn geweest. Volgens Amersfoort mocht mijn vader blij zijn dat de Duitser, die hem neerschoot, een goede schietopleiding had genoten. Nu werd hij slechts in zijn knie getroffen. Volgens mij is dat echt grote onzin. Het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat een Duitser, in een dergelijke omstandigheid, op de benen van zijn tegenstander richt. Deze man had gewoon de tijd niet om goed te richten. Het moet gewoon een gelukstreffer zijn geweest. Indien U meer over de strijd op de Grebbeberg wilt lezen, klik dan hier. Een lijst met namen van de gehele compagnie kunt U hier vinden.